Steven Goldman

De afgelopen 6 weken zijn wat betreft vliegen erg snel gegaan. Ik ben aan een nieuw hoofdstuk begonnen en heb deze inmiddels ook afgesloten, het vliegen op instrumenten. Gisteren had ik mijn eindcheck en deze heb ik ook gehaald.

Vanaf nu ben ik bezig met de voorbereidingen van mijn CPL ( Commercial Pilot License) examen. In totaal zijn dit 4 vluchten waarvan ik vlucht 2 morgen al vlieg. Zoals het er nu uitziet vlieg ik maandag mijn 3e vlucht en dinsdag mijn CPL examen. Wanneer ik deze haal krijg ik mijn “wing” en zit het Amerika traject erop.

Ik hoop dat ik het volgende bericht kan beginnen met de boodschap dat ik mijn wing heb gehaald.

Groeten Steven 

Het einde komt in zicht! Op dit moment ben ik bezig met het navigeren op instrumenten. Via radiobakens en airways (een soort snelwegen in de lucht) vlieg je van punt A naar B. Afgelopen zaterdag hadden Thomas en ik allebei navigatievluchten op het programma staan. We vliegen met dezelfde instructeur en de avond van te voren hadden we besloten om naar San Diego te vliegen. Volgens de berekeningen zouden we met 1 tussenstop het kunnen redden naar San Diego, ongeveer 600 km vliegen. 

Ik heb het eerste stuk gevlogen naar Yuma. Op dit vliegveld staan heel veel gevechtsvliegtuigen van de Amerikaanse luchtmacht en Marine. Het leuke aan dit vliegveld is dat je er een speciale nadering kan vliegen, de zogenaamde PAR approach. Er zit een mannetje op de grond achter een beeldscherm en die verteld precies of je goed voor de baan zit. Met tussenpauzes van maximaal 4 seconden verteld hij precies of je op je glijpad zit en hoe lang het nog duurt voordat je de wielen aan de grond zet.

Daarna zijn we doorgevlogen naar San Diego. Vlak voor de landing op San Diego International Airport kregen we de weersomstandigheden door, het bleek er een beetje bewolkt te zijn. Dit was vanuit de lucht al duidelijk zichtbaar en na een mooie nadering door de wolken raakte de wielen van de N4131C de baan in San Diego. Je vliegt de nadering vlak langs de skyline van San Diego en dit ziet er geweldig uit. Op zulke momenten weet je weer waarvoor je het allemaal doet.

Na het vliegtuig te hebben geparkeerd zijn we met een auto wat gaan eten in San Diego. Ongeveer 3 uur later zijn we weer vertrokken voor de lange terugvlucht naar Phoenix. Doordat we een goede meewind hadden duurde het minder land dan verwacht. Al met al een leuke ervaring zo in het laatste gedeelte van het traject!

Hieronder een aantal foto’s van dit tripje.

Afgelopen week was het hier in de zandbak slecht weer, dit heeft tot resultaat dat ik al een week niet gevlogen heb. Vanavond om kwart voor 12 heb ik eindelijk weer een vlucht, en morgen een solovlucht in het donker, ook wel de nachtsolo genoemd.

Maandag was het een nationale feestdag wat betekende dat we vrij waren, dus het heldere plan is bij ons opgekomen om een roadtripje te maken, omdat dit waarschijnlijk de laatste is, hebben we besloten om naar San Diego te gaan. Binnen enkele weken zullen we weer terugkeren naar de andere kant van de plas, vandaar dit laatste tripje.

Men neemt: 1 minivan, 3 IPods (muziekspelers) en een kabeltje voor aansluiting in de auto, 1 Ibook (laptop), cola, water, ijsthee, chips, 2 megafoons, ein Commander pet, 6 idioten (Rick, Bram, Bas, Stef, Mark en ondergetekende). Mix dit samen en je hebt een roadtripje!

Vrijdag rond een uur of 1 zijn we vertrokken voor een rit van 6 uur richting San Diego, onderweg de nodige regen gehad en bij aankomst in San Diego regende het ook nog lichtjes. Na de spullen te hebben uitgepakt in het hotel zijn we wat gaan eten in de stad en een kroeg ingedoken om wat drankjes te drinken. We hadden dobbelstenen bij ons en Rick had weer een paar leuke spelletjes bedacht. Op een gegeven moment zagen we dat er onder de club waar we waren een karaokebar zat. Niemand wilde uit zichzelf gaan zingen dus de dobbelstenen kwamen weer op tafel. Degene die een 3 gooide moest een nummer doen. Mark en Rick waren de zogenaamde pisang en hebben heel goed het nummer “girls just wanna have fun” gezongen. Helden!!

De volgende dag zijn we vroeg naar het strand gereden en hebben daar fietsen gehuurd en zijn lekker over de boulevard gaan rijden. Aansluitend hebben we nog even op het strand gelegen en een duik genomen in “Grote Oceaan” (Pacific). s’Avonds zijn we wat gaan eten in “oldtown” en daarna weer naar het centrum om een klein drankje te doen. We zijn in een bar beland waar ook live muziek was, erg gezellig. Veel beter dan hier in Phoenix.

Na het uitchecken de volgende dag is de groep opgesplitst, Bram en Stef wilde wel naar SeaWorld toe. Mark, Rick, Bas en ik zijn naar het strand te gaan om te surfen! De hele middag hebben we doorgebracht op het strand, beetje surfen, balletje overgooien, beetje slapen, pirma dus. Na het surfavontuur zijn we Bram en Stef gaan ophalen en weer richting de zandbak genaamd Phoenix gereden. Rond een uur of 1 s’nachts kwamen we aan en wederom was dit een geslaagd tripje!

Verder ligt de nadruk de komende weken op het vliegen, de eindchecks komen er weer aan namelijk. We lopen nog goed op schema wat betreft de planning. Eind juni moet wel lukken.

Steven

Afgelopen week ontstond het plan om weer een klein tripje te maken. Deze keer stond de Grand Canyon op het programma. Samen met Rick, Mark, Bas en Bram zijn we vrijdagmiddag na het vliegen in onze 4×4 jeepachtige SUV vertrokken richting de Grand Canyon. En zoals wel vaker kom je dan na een tijdje rijden aan bij de plek van bestemming.

Bij aankomst bleek het toch kouder te zijn dan verwacht, om eerlijk toe te geven was dit best lekker. Op dit moment rijst de temperatuur echt de pan uit, het wordt morgen 42 graden en dat blijft nog wel even zo.

Als eerste hebben we geprobeerd een hotel te zoeken in de buurt, echter is dit niet gelukt. Het schijn toch dat er zo’n 3 miljoen mensen per jaar naartoe komen. Tja, weten wij veel, het is maar een groot gat in de grond! Uiteindelijk zijn we naar een gehucht gereden dat Williams heet. Daar hebben we een motel geregeld en natuurlijk direct een kroeg opgezocht om lekker een biertje te drinken. Nou ja lekker, het eerste biertje dat werd besteld (Mark) was een bak met slootwater, tja weet hij veel wat ze daar op de tap hebben. Daarna zijn we gewoon overgegaan op de Budweiser. De kroeg zag er echt uit als een foute kroeg uit films, allemaal kerels met petjes op en de zijkant werd ingenomen de het volk uit Latijns Amerika.

Na alle bierspelletjes van Rick werd het toch maar eens tijd om te gaat slapen. De volgende dag zijn we vroeg opgestaan en hebben we een lekker Amerikaans ontbijt gehad bij de Denny’s. We hadden tijdens het ontbijt besloten om een soort van toeristische off-road route te nemen naar de Canyon, we hadden de beschikking over een jeepachtige SUV. Tijdens deze route hebben we ook een stuk van de bekende Route 66 meegenomen. Tijdens de rit over de zandwegen zijn we erg mooie dingen tegengekomen, stenen, cactussen en rotsen. Het leukste aan de rit was wel de actie van Bas. Op de achterbank hadden we een koelbox met drankjes, na verloop van tijd begint het ijs te smelten en zo ontstaat een laag water met ijs. Bas showde zijn rijkunsten door met de handrem te gaan spelen. Het vervolg was dat de hele koelbox over de achtebank lag verspreid.

Hierna zijn we doorgereden en hebben de hele zuidkant van de Canyon gezien. Toch wel bizar om te zien, de onderste lagen zijn rond de 1200 miljoen jaar oud! Het werd helaas ook weer tijd om terug te gaan naar Phoenix. We hebben een andere route teruggenomen omdat we wel even een kijkje wilde nemen in Flagstaff. Hier ligt tot Maart sneeuw en kan je prima skien en snowboarden. In de bergen heb ik nog even lopen spelen met de auto door off-road lekker te scheuren.  Na het avondeten in Flagstaff zijn we teruggereden. Al met al een leuke trip en zeker de moeite waard mocht je in de buurt zijn.

Hieronder een aantal foto’s van het weekend.

Groeten Steven

Foto’s van de eerste weken, deze kwam ik nog tegen op mijn computer.

Eigenlijk heb ik vrij weinig te vertellen over mijn activiteiten in de zandbak van Arizona. Het vliegen gaat voorspoedig, ik sta regelmatig 2 keer per dag op het rooster. Het instrumentvliegen wordt steeds leuker, ik ben nu bezig met de approaches (naderingen).

Verder is het hier de laatste tijd niet zulk mooi weer als eerst. Zoals op de foto is te zien bestaan er ook wolken hier in de woestijn van Arizona. Gelukkig heb ik de laatste tijd mazzel gehad met mijn vluchten en heb ik niet hoeven te cancellen door het weer.

Verder gaan we regelmatig stappen in Scottsdale, zo komt het ook weleens voor dat je voor 10 man een bestelling moet doorgeven bij de Mc drive, best wal lastig als je een paar biertjes hebt gedronken.

Groeten Steven

Als eerste moet ik zeggen dat ik vrij weinig tijd heb op mijn weblog meerdere malen per week up te daten. Ben erg druk met vliegen op het moment. Qua vliegen gaat het prima, ik sta regelmatig meerdere malen per dag op het rooster en daar ben ik wel blij mee.

Afgelopen zaterdag werd er een BBQ gehouden met onze hele klas, dit omdat de eerste groep al weer bijna klaar is met het vliegtraject hier in Amerika. Helaas heb ik zelf vrij weinig van deze BBQ meegekregen omdat de planning zo vriendelijk was om mij op zaterdagavond 19.00 uur in te plannen. Maar ik heb wel lekker gevlogen en landen in het donker is toch leuker dan overdag.

Zondag zijn we met een groot gedeelte van de klas gaan “tuben”. Het werkt als volgt: je huurt een opgepompte band, je gaat ermee in een stromende rivier liggen en 3.5 uur later ben je weer beneden. Op zich wel leuk alleen is 3.5 uur in een band zitten wel veel. We hebben een hoop lol gehad en de stroomversnellingen waren erg leuk. Hieronder een 2tal foto’s van het tuben.

Groeten Steven

De afgelopen 2 weken zijn in een stroomversnelling voorbij gegaan. Na te zijn overgestapt op de Piper Arrow kwam het einde van het VFR traject in zicht. In het VFR traject vlieg je alleen maar op zicht en moet je ook kunnen navigeren met behulp van de kaart en naar buiten kijken. Donderdag had ik mijn vlucht 44 en een half uur daarna mijn 45 check.  Tijdens deze check moet je “airwork” laten zien. Stijle bochten draaien, stalls maken (je valt dan uit de lucht en je probeert zo snel mogelijk het vliegtuig onder controle te krijgen) gesimuleerd motor uitval en nog veel andere dingen. Volgens klasgenoten kwam ik na deze twee vluchten echt als een verzopen kat binnenlopen op school. Bij de nabespreking was mijn mexicaanse instructeur tevreden over mijn vliegen, ik had mijn check dus gehaald.

Vrijdag (gisteren) had ik mijn eindcheck. Tijdens de eindcheck moet je precies hetzelfde doen als tijdens de 45 check, alleen moet je nog extra navigeren. Na 1 uur en 40 minuten te hebben gevlogen raakte de wielen van de N92DA de grond op Falcon Field. Na het vliegtuig te hebben geparkeerd ben ik naar boven gelopen en daar kreeg ik het verlossende woord dat ik mijn eindcheck had gehaald! Echt een heel lekker gevoel. s’Avonds zijn we met een groepje gaan stappen in Scottsdale, het was een goede avond!

Ik ga nu weekend houden!

Groeten Steven

Vandaag heb ik mijn laatste vlucht gehad op de Piper Archer. Morgen om 09:00 uur lokale tijd ga ik voor het eerst vliegen op de Piper Arrow. Het grote verschil met de Archer is dat dit vliegtuig een intrekbaar landingsgestel heeft en de motor heeft meer vermogen. Ik blijf op dit vliegtuig vliegen voor de rest van het traject. Ik heb nu 6 vluchten om dit toestel onder de knie te krijgen en dan heb ik al weer mijn eindcheck VFR. Het eerste gedeelte (VFR) vlieg je op zicht. Na dit te hebben afgerond ga je alleen nog maar op instrumenten vliegen. 

Verder begint de temperatuur hier nu aardig op te lopen(rond de 36 graden). Erg aangenaam als je vrij bent en minder aangenaam om te vliegen. Hieronder een plaatje van de Piper Arrow.

Groeten Steven

Na een periode van veel lange solo vluchten had ik vandaag mijn laatste vlucht in mijn eentje. Tijdens de laatste vlucht moet je naar een vliegveld toe en minimaal 300 mijl vliegen, wat neerkomt op ongeveer 550 km. Ik had besloten om naar Lake Havasu te vliegen. Dit meer ligt in het noordwesten van Arizona dicht bij de grens met Californie. Op de terugweg naar Phoenix heb ik nog een stukje Californie meegepakt.

Lake Havasu is vooral bekend van de Springbreak, je schijnt daar goed te kunnen feesten. Op het laatste gedeelte van de aanvliegroute vlieg je over het meer naar het vliegveld toe. Jammergenoeg mag ik tijdens het vliegen geen foto’s maken maar ik kan vertellen dat ik heb genoten van het uitzicht. Na de landing wacht bij de taxibaan een wagentje op je waarop staat: FOLLOW ME. Het is dus de bedoeling dat je dit wagentje volgt en deze begeleid je naar een parkeerplek. Op de parkeerplek staat een  mannetje je aanwijzingen geven hoe je moet parkeren. Na een kopje koffie en een toiletbezoek ben ik weer ingestapt op mijn vlucht naar Phoenix te vervolgen. Wederom een mooi iutzicht over het meer en binnen no time zat ik weer in de woestijn, beetje jammer.

Na een lange terugvlucht kwam ik eindelijk aan bij ons vliegveld (Falcon Field). Voordat je gaat landen luister je altijd via de radio uit wat het weer op het vliegveld is, en ja hoor, het weer was buiten de landingslimieten. Toch besloten om de landing in te zetten in de hoop op minder harde wind. Op het laatst van de landing heb ik aan de luchtverkeersleiding nog eenmaal gevraagd wat de wind was, helaas was de wind toegenomen en heb ik besloten om een doorstart te maken en uit te wijken naar een ander vliegveld. Tijdens al onze vluchten hebben we een alternatief vliegveld voor dit soort gevallen. Ik had voor de nadering op Falcon Field al het weer uitgeluisterd van mijn alternate en deze was gelukkig wel binnen de limieten. Tijdens de vlucht naar het andere vliegveld heb ik nog even school op de hoogte gesteld dat ik ging uitwijken (dit kan via een speciale radiofrequentie van onze school).

Na de landing op Williams Gateway heb ik toch maar even telefonisch contact opgezocht met school en ze waren al bezig om wat te regelen. Twee koppen koffie later kwam een vliegtuig van onze school aan met een instructeur die samen met mij zou terugvliegen. Op solovluchten zijn wij gelimiteerd op windsnelheden, met instructeur zijn deze limieten hoger en daarom kon ik wel met instructeur terug. De instructeur nam naast mij plaats en vervolgens heb ik ons veilig teruggebracht naar Falcon Field.

Al met al een bijzondere laatste solovlucht! Hieronder een paar foto’s van Lake Havasu en het vliegveld.

Groeten Steven